Sticking my head into things (because you never know…) “
Toen ik een kind was, dacht ik dat ik zou kunnen verdwijnen door mijn ogen met mijn handen te bedekken. Wanneer de wereld zou verdwijnen, zouden ook de mensen die misschien naar mij op zoek waren verdwijnen." In deze serie onderzocht ik de mogelijke voordelen van het mezelf terugtrekken uit de wereld. Ik leg mijn zoektocht naar verademing vast, te midden van de drukte en chaos van een snel veranderende samenleving. Mijn zelfportretten verbeelden het licht absurde en naïeve, maar ook zeer aanwezige verlangen om in de achtergrond op te gaan; om een directe verlichting te vinden, een pauze van de druk van buitenaf. En wie weet wat deze escapistische poging kan opleveren? Welke waarden, ideeën en perspectieven de tijdelijke eenzaamheid aan mij onthult.
