NON PAS SALUER, MAIS SE NOYER is een serie geënsceneerde portretten van mijn partner Marco in het Franse boerenlandschap. Een rusteloos figuur dwaalt in de sereniteit van een nachtelijk en afgelegen gebied. De vreemdeling blijft in zekere zin onbereikbaar voor de toeschouwer; anoniem en altijd op een afstand. Zo blijft onduidelijk of hij naar iets zoekt of juist iets kwijt probeert te raken.
De serie is geschoten in een periode waarin Marco worstelde met een burn-out en depressieve klachten. Ik onderzocht erin de notie van mannelijke kwetsbaarheid en waarom vooral mannen uit Marco’s generatie een onvermogen ervaren om die kwetsbaarheid te uiten. Het gevolg van dit onvermogen is vaak geen uitgesproken gekte maar het manifesteert zich als een stille, smeulende vervreemding van de omgeving. Waarbij ik ook de dialoog aangaat met het dorp Romagne-sous-Montfaucon, waarbij de eenzaamheid en vervaling samen werkt met de binnenwereld van Marco.De zwart wit foto is het perspectief van Marco die dwaalt door het dorp.
Non pas saluer, mais se noyer zet deze impliciete vervreemding centraal in een serie vol onderhuidse spanning en illustreert hoe geestelijke problematiek zich vaak toont in negatieve zin: in de leegte, als een ontbreken, in de eenzame stilte van de nacht.
